Sermon 104
Ich spriche, daz nâch got nie wart kein dinc, daz edeler sî denne lîden. Wand wêre ie dinc edeler gesîn denne lîden, daz hête der vater von himelrîche ûf sînen sun Jêsum Kristum geleit schînbêrliche für alliu dinc. Nû vinden wir niht von deheinem dinge, daz in Kristô was nâch der menscheit alsô vil als von lîden. Wande dô er wart geboren, dô kam lîden zuo im unde verliez in nie die wîle er mensche was ûf ertrîche. Ich spriche ouch daz, wêre Kristus mensche ûf ertrîche gewesen âne die gotheit, dennoch wêre er über allez menschlîchez künne edel gesîn von sîns lîdennes wegen; wan daz ist wâr; daz lîden edel ist: wer allermeist lîdet, der ist aller edelest. Nû wart nie menschen lîden gelîch dem lîdenne, daz Kristus hâte. Dâ von ist er billich edeler denne alle liute.
Ich spriche ouch daz, wêre ie kein dinc edeler gesîn denne lîden, dâ mite hête got den menschen erlôst, oder wir möhtin wol sprechen, daz er sînem sune wêre vient gesîn, sô er wol edeler hête gewizzet denne lîden. Ich spriche ouch daz, wêre lîden niht edel für alliu dinc, der vater von himelrîche der hête sînen sun Kristum etlîche stunde ûf ertrîch âne lîden gelân. Nû vinden wir niht, daz Kristus ûf ertrîche ie stunde wêre âne lîden; dâ von muoz lîden sîn für alliu dinc. Ich wêne ouch des, ê daz unser frouwe gotes muoter welte enbern des lônes, den si verdienete mit dem lîden, sô si hâte an der minsten stunde, dô si ir kint an der marter sach, ê wölle si noch ûf ertrîche sîn unt der götlichen angesihte enbern unz an den jungesten tac, daz ir denne der lôn wider würde. Alsô grôz ist der lôn, den si an der kleinen stunde erwarp.
I say that after God there never was anything nobler than suffering. For if there had ever been anything nobler than suffering, the Father in heaven would manifestly have laid it upon his Son Jesus Christ above all things. Now we find nothing in Christ, according to his humanity, so abundantly as suffering. For when he was born, suffering came to him and never left him for as long as he was a man upon earth. I also say that if Christ had been a man upon earth without the Godhead, he would nevertheless have been noble above all humankind on account of his suffering; for this is true: suffering is noble. Whoever suffers most is the noblest. Now no man’s suffering was ever equal to the suffering that Christ had. Therefore he is rightly nobler than all people.
I also say that if there had ever been anything nobler than suffering, God would have redeemed man by means of it; otherwise we might well say that he had been an enemy to his Son, if he had known of anything nobler than suffering. I also say that if suffering were not noble above all things, the Father in heaven would have allowed his Son Christ some time upon earth without suffering. Now we do not find that Christ was ever for one hour upon earth without suffering; therefore suffering must be above all things. I also believe that before our Lady, the Mother of God, would willingly forgo the reward she earned through the suffering she had in the least hour when she saw her child in torment, she would rather remain upon earth and forgo the divine countenance until the Last Day, so that her reward would then be restored to her. So great is the reward that she earned in that brief hour.